De eerste geur was die van wijn, een dominante zuurheid en druivenzoetheid. Na enige tijd ontwikkeling in het glas kwam de typische Ierse whiskeygeur (vanille, koekjesdeeg, bloemennectar) langzaam tussen de wijngeur naar boven. Bij de eerste slok merkte ik meteen die, voor mij, typische scherpte van (relatief jonge) Ierse whiskey. Zou het komen door het drie keer distilleren waardoor de olie uit de newmake spirit worden gehaald? Die olie maakt m.i. bij menig andere whisky een goede coating om de alcoholscherpte heen. De afdronk werd gedomineerd door een ijzersmaak. Na enige tijd won de whiskey de strijd van de wijninvloed, en werd het zoeter, crème-iger en een veel subtieler samenspel tussen whiskey en wijn invloed, met meer diepte. De ijzersmaak geeft een frisse ondertoon aan het geheel dat veel beter tot uiting komt. Al met al blijft het een lichte en subtiele whiskey, als een voorafje. Hiernaast dronk ik een Benromach 10ycs, en het is verbazingwekkend hoe verschillend deze twee 10 jarige whiskies zijn van elkaar. De benromach is het avondvullend diner Na zo'n subtiel voorafje.