In het begin wist ik niet wat ik hiermee aanmoest, de alcohol was dominant en het geheel was overdonderend. De fles heeft enkele jaren in m'n verzameling gestaan, maar als ik na verloop van tijd aan de fles rook werd de geur zoeter, subtieler en zeer aangenaam. Nu de whisky door de tijd is getemperd, blijkt het een zachte subtiele whisky te zijn. Grappig hoe de allereerste smaak rookscherpte lijkt te bevatten, maar dat verdwijnt ook snel. Dan vanille en honing, hooi, koekjesdeeg, steenfruit, kersen, bijenwas, en de specifieke donkere ondertoon van Edradour die dit alles bijstaat. De afdronk is niet heel lang. De alcohol is nu buitengewoon goed ingebonden. De zachte wasachtige honing-zoetheid en de subtiele bitterheid houden elkaar in balans. Met enkele druppels water komt koekjesdeeg-geur en smaak naar de voorgrond, met nog meer water wordt het geheel scherper en bitterder, prikt meer op de tong en komt er een zoethoutsmaak te voorschijn. Een bijzondere whisky met specifiek karakter en interessante discutabele karaktertrekken. Een persoonlijkheid die zich niet makkelijk doet kennen. Daarom behoort Edradour tot m'n favorieten.