Over
Bruichladdich's Port Charlotte is een fascinating expressie die aantoont hoe Islay-distilleerderijen peat op hun eigen manier benaderen. Deze zwaar gerokte single malt werd in 2018 geïntroduceerd en is uitgegroeid tot een cultfavoriet onder whisky-liefhebbers. Met 50% alcohol en tien jaar rijping in Amerikaanse eiken- en voormalige wijnvaten, biedt deze whisky een complexe balans tussen rokerigheid en subtielere, zoetere noten. De neus onthult intense rook met zoute zeelucht, gevolgd door onverwacht aangename noten van vanille en zoete bakkerij. Op het verhemelte is de whisky voller dan je zou verwachten—olie en asch domineren, maar er sluipen hints van melkchocolade, gember en kruiden door. De afwerking is droog en peperig, met een blijvende rooksmaak die langzaam wegebt. Dit is een whisky die je waardeert voor zijn onconventionele karakter en de vakmanschap achter elke slok.
Smaakprofiel
Review (2)
Deze Port Charlotte 10 uur staat al een tijd open bij me. De scherpe rook is geintedreerd in de geur. Ik vind de eerste slok scherp, pittig en ik ruik en proef duidelijk de Bruichladdich die erin zit. Super persoonlijk, maar ik houd niet zo van Bruichladdich. Het heeft een zoete kaasassociatie bij mij, en ik houd niet van kaazigheid. Ergens denk ik aan tiramisu, zoetheid met vettige mascarpone. Ik zet er m’n Kilchoman Loch Gorm naast als vergelijking. De Port Charlotte is zoet olieachtig rokerig. Ik heb een pelletkachel, en onder aan de buitenschoorsteen zit een schroefdopje, waar vaak een heerlijk zoete as-olie uit komt na het openmaken ervan. Dat ruik ik hier ook. Houtgebaseerde olie na verbranding. De Kilchoman is grassig, ziltig, maar dan niet met die scherpte erbij, maar met een buitengewoon subtiel geïntegreerde suikerige zoetheid erin waardoor het een balans houdt. De Port C herpakt zich weer tot een mooie eenheid, met een Islay frisheid, scherper en bitterder bij de afdronk. Het is een ruigere Islay versie dan Kilchoman. Ook ziltig bij de afdronk, meer zeelucht. De PChrlt is extravert, stoer, geeft een kick. De rook is nu heerlijk met de ziltige zoetheid. Maar de Kilchoman is zachter, even anekdotisch: Port Charlotte: oei, toch wel een erg vette whisky, stormig, ziltig zoet, scherpe randjes, vettige rook. Kilchoman, de binnenhaven bij zonnig weer, met vissersboten dobberend op de lichte deining, beetje olie uit de motoren op het wateroppervlak, met zanderig minerale ziltigheid van oude scheepstouwen. (En dan zoet) Welke is favoriet: ze versterken elkaar door de verschillen te benadrukken, Port Charlotte heeft zich teruggevochten. Beide hoge kwaliteit, prachtig uitgebalanceerd, voor mij heeft de Kilchoman door de ingetogenheid iets meer diepte. Smaak en voorkeur is op dit niveau al helemaal subjectief.
A very surprising dram for this price range. A happy change of pace from the other, more traditional islay whisky's. An Islay for a summer evening. Would recommend for anyone that has had it's fill of islay whisky's and loves the peat but wants something new and different